Fernand Huard
Zanger
Geboren in Fréjus (Frankrijk) op 23 september 1948.
Sinds 1971 woonachtig in Nederland.

Fernand Huard woonde afwisselend bij zijn ouders in Afrika en bij zijn grootouders in Frankrijk. Om zich te onttrekken aan een alles behalve kindvriendelijke omgeving zat hij als klein jongetje al aan de radio gekluisterd om te luisteren naar de liedjes van Johnny Halliday. Op een oude gitaar zocht hij zelf de akkoorden en oefende per dag urenlang om de nummers mee te kunnen spelen. Nog altijd is hij een grote fan van deze in Frankrijk zeer populaire rockzanger.

Na aankomst in Nederland in 1971 richt hij zijn eerste band ‘Tocsin’ op. Behalve de gitaar heeft Fernand nu ook zijn stem ontdekt, al breekt hij zijn tong over het in die tijd gewilde Engelstalige repertoire.

Zoals het een Fransman betaamt, promoot hij hier in Nederland het jeu de boules- spel en wordt zelf drievoudig landskampioen. In 1984 verzint hij 'monsieur Boulo', een muzikale jeu de boules act. Zijn single Boulomanie wordt gepresenteerd in Casablanca tijdens de Wereld Kampioenschappen jeu de boules. Délifrance en Citroën gebruiken jarenlang zijn personage voor hun publicitaire doeleinden.

In 1986 formeert hij samen met pianist Hans Brinkhuis ‘duo Chapeau’. Tien jaar lang spelen zij met uitsluitend Franstalig repertoire bij talloze gelegenheden.

En dan is het tijd voor een nieuw geluid. Met André Vrolijk op accordéon, Marc Giordano op (contra)bas, Vincent Koning op gitaar en Rob Jansen op drums wint Fernand Huard in 2000 de 1e prijs van het Concours de la Chanson Française. Nog geen jaar later brengt hij zijn eerste cd- album uit onder de naam Sortie.

In 2001 vraagt Philip Freriks hem voor de muzikale vertolking van zijn tekstmuziekprogramma Ik herinner me, waarvan een gelijknamige cd wordt uitgebracht. Kai von Rosenberg (gitaar) en Louis Lanzing (fleugelhorn) zijn dan inmiddels tot het ensemble toegetreden. Het programma oogst veel succes in de Nederlandse theaters gedurende twee seizoenen.

In 2004 is het thema van de boekenweek Gare du Nord. Onder deze titel produceert Fernand Huard een cd- single, waaraan ook Philip Freriks, zijn naam verbindt.

In 2005 schrijft Fernand Huard zijn autobiografische muziekprogramma Fransman in de Polder. In dit programma voert hij zijn publiek mee op zijn levensreis. Het thema ‘inburgering’ muzikaal verpakt. Eigen composities worden afgewisseld met bekend en minder bekend werk van Franstalige collega’s, waarvan velen inmiddels niet meer in leven zijn. En juist hierin onderscheidt hij zich van de jongere generatie, want zoals onze nieuwslezer het ooit zo mooi samenvatte:

‘Er wordt wel gezegd dat het Franse chanson dood is. Dat zangers, die het leven zelf van tekst en muziek voorzien - in het Frans zo mooi en in één adem chanteur-auteur-compositeur genoemd – een uitgestorven soort is. Dat er niets anders opzit dan te herhalen wat ooit is vastgelegd in eerbied voor het erfgoed en de verdwenen generaties. En dan blijkt plotseling dat het chanson leeft. Dat er nota bene hier in Nederland zo’n chanteur- auteur- compositeur woont en droomt, in tekst en muziek. Een Fransman zo Frans als een Frans chanson kan zijn. Luister naar hem en ga hem vooral ook zien. Fernand Huard mag zich wettig erfgenaam noemen van een onuitroeibare traditie. Het chanson is dood, zegt men? Vive la chanson.’

In 2006 werkt Fernand Huard als stemacteur mee aan de productie Mata Hari van Herman van Veen.